Για τα ήσυχα "παιδιά"…

by - 10:03 μ.μ.

Ποιός μπορεί να γνωρίζει τι κρύβει ένα μπουμπούκι, προτού αυτό ανθίσει;



Υπάρχει εκείνη, η ήσυχη γειτόνισσα που οι δρόμοι μας σπάνια συναντώνται. Η Αγνή ζει μόνη, χαμογελάει θερμά, το σπίτι κι η φιγούρα της αποπνέουν κομψότητα και το καλοκαίρι σερβίρει στη βεράντα λεμονάδα. Ίσως έχει σπουδαίες ιστορίες να μας διηγηθεί, αυτό τουλάχιστον “διαδίδει” η κλειστή της πόρτα. Δε πιάνει κουβέντα στο πλατύσκαλο, δε κοινοποιεί τα προσωπικά της μιλώντας δυνατά, δε δημιουργεί προβλήματα, δε κάνει την παρουσία της περιττά αισθητή. Ανέκαθεν με γοήτευαν οι μυστηριώδεις, φιλήσυχοι άνθρωποι, που δίνουν σημασία μονάχα σε ό,τι αφορά τους ίδιους.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, οι “γυρισμένες πλάτες” ψιθυρίζουν: «Είναι κλειστός χαρακτήρας… είναι παράξενη… είναι snob». Αυθαίρετοι χαρακτηρισμοί από ανίδεα στόματα. Αν με ενοχλεί κάτι στη κρίση των ανθρώπων, είναι η βεβαιότητα της γνώμης τους. Πείθονται από την “εγκυρότητα του αλάνθαστου εγώ” κι έτσι οτιδήποτε αδυνατούν να καταλάβουν, εμπλουτίζουν με “πρόσημο αρνητικό”.

Αν θέλεις να καταλάβεις, θα πρέπει πρώτα να δώσεις προσοχή…
Υπάρχει η Μαρία, το ντροπαλό κορίτσι που “διασχίζει” μια εφηβεία μοναχική. Τη συναντώ στο κατάστημα του πατέρα της κι όσο εγώ συζητώ μαζί του, εκείνη χαμηλώνει το βλέμμα καθώς τρυπώνει στο πίσω δωμάτιο. Δεν είναι εύκολο να το διακρίνει κανείς, μα τις λίγες φορές που μου δόθηκε η ευκαιρία, είδα στις κόρες των ματιών της “όνειρα αγκιστρωμένα”, θέληση για μεγαλύτερη ζωή και μια ωραία σπίθα ευφυΐας.
«Αυτό το κορίτσι δε μου ‘μοιασε καθόλου», λέει η εξωστρεφής μητέρα. «Φοβάμαι μήπως δεν είναι αρκετά έξυπνη… τι θα κάνουμε μ’ αυτό το παιδί?», “ξεφυσά” ανήσυχος ο πατέρας. Είναι κουραστικό να παρατηρείς συνεχώς, γονείς να έχουν απαιτήσεις από το παιδί τους, σύμφωνα με τα προσωπικά τους πρότυπα συμπεριφοράς. Ακόμα όμως κι αν υποθέσουμε πως δικαιούνται κάτι τέτοιο, θα έπρεπε έστω να γνωρίζουν πως η υπερβολική συστολή ενός παιδιού, είναι αποτέλεσμα ενός “ψυχολογικού ευνουχισμού” που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Δες την ομορφιά πριν οποιοσδήποτε άλλος τη διακρίνει...
Υπήρξα κι εγώ, μια εργαζόμενη γυναίκα ανάμεσα σε φαλλοκράτες συναδέλφους. Έπρεπε να κάνω διπλάσια προσπάθεια, και να παραδίδω τριπλάσιο όγκο εργασίας, προκειμένου να μην χαρακτηριστεί η δουλειά μου υποδεέστερη. Έπρεπε να κερδίσω την προσοχή του “Μεγάλου” χωρίς την ευκαιρία “σύσφιξης σχέσεων” εκτός γραφείου (μέσω κοινών αθλητικών δραστηριοτήτων για παράδειγμα). Έπρεπε ταυτόχρονα, να είμαι αρκετά συνεργάσιμη αλλά και ιδιαίτερα τυπική μαζί του, ώστε κανείς να μη σκεφτεί πως τα εύσημα που εισέπραττα οφείλονταν σε “ανταλλάγματα”, πέραν των αρμοδιοτήτων μου.  
Για τον κακόβουλο άνθρωπο όμως, όλα χρησιμεύουν σαν πρόσχημα, όπως ορθά παρατήρησε ο Βολταίρος. Εκείνο λοιπόν το διάστημα, στο καπνιστήριο ακουγόταν για ‘μένα η εξής ετυμηγορία: «Ένοχη - ούτε μια φορά δεν έκανε τσιγάρο μαζί μας». What the fuck? Όλοι μπορούν να διαβάσουν στο κούτελό μου ότι δε κάπνισα ποτέ στη ζωή μου!

Με αποκαλούν Ζετίνι, αλλά το όνομά μου είναι ‘Μοναχικό Παιδί’
(παράφραση του στοίχου από το ‘Where The Wild Roses Grow’)
Το παραδέχομαι όμως, προτιμώ να δουλεύω απομονωμένη απ’ το να κάνω δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι απαραίτητο, για να είσαι καλός συνάδελφος, καλός απόγονος και καλός γείτονας, να είσαι και κοινωνικός. Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στα σιωπηλά παιδιά που λένε λίγα - μα γνωρίζουν πολλά, στους ανθρώπους που απολαμβάνουν την μοναχικότητα χωρίς να νιώθουν μοναξιά, στην απλότητα τους και την έλλειψη της ανάγκης να κάνουν “θόρυβο”!

Η ευγένεια είναι σαν τα άγρια τριαντάφυλλα μέσα στον χειμώνα... αισιόδοξα και τρυφερά!
Πες μου λοιπόν, που φυτρώνουν τα άγρια τριαντάφυλλα;
p.s. Ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι, η Αγνή επέστρεφε σπίτι με μια αγκαλιά λουλούδια κήπου. Χωρίς να εξηγήσει το γιατί, μου χάρισε τρία πανέμορφα άγρια τριαντάφυλλα (χρησιμοποιήθηκαν στη φωτογράφηση). Τα ήσυχα παιδιά, ξέρουμε γιατί!

#zp_whiteroses6

You May Also Like

10 σχόλια

  1. Τ' άγρια τριαντάφυλλα φυτρώνουν στις ανοιχτές καρδιές των μοναχικών ανθρώπων...
    Το ευγενικό άρωμα των λουλουδιών σου, Ζέτα μου, μου άφησε ένα τρυφερό χαμόγελο!
    Καλή νύχτα εύχομαι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αλήθεια αυτό που λες. Μ' αρεσει πάντα ν' ανακαλύπτω πως η καλοσύνη είναι σκυταλοδρομία... Δες πώς τα λουλούδια της Αγνής μεταμορφώθηκαν στο δικό σου χαμόγελο. Κι έπειτα το χαμόγελο αυτό, θα γίνει κάτι άλλο εξίσου θετικό!
      Καληνύχτα!

      Διαγραφή
  2. Ήσυχη δε με λες, ούτε ζω μόνη, αλλά συνάντησα πριν λίγα χρόνια μια παλιά συμμαθήτριά μου, από το δημοτικό, και μου είπε πως είχε την εντύπωση τότε πως ήμουν σνομπ.
    Σνομπ, μια σταλιά παιδί...και από όσο θυμάμαι εγώ, με όλους έκανα παρέα, πέρα από τις 3 κολλητές μου δηλαδή που δε χωρίζαμε ποτέ. Θα έλεγα πως με μπέρδεψε με άλλη, αλλά μέναμε και απέναντι τότε, οπότε αδύνατον!
    Κι έφτασα στο συμπέρασμα πως οι άλλοι τελικά καταλαβαίνουν ό, τι να' ναι!

    Τα λόγια σου όμως με κάλυψαν κι εμένα, μια και με τις δημόσιες σχέσεις δεν το έχω καθόλου..ούτε παίζω το παιχνίδι της κοινωνικότητας για να το παίξω:
    "Το παραδέχομαι όμως, προτιμώ να δουλεύω απομονωμένη απ’ το να κάνω δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι απαραίτητο, για να είσαι καλός συνάδελφος, καλός απόγονος και καλός γείτονας, να είσαι και κοινωνικός. "
    Καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Μαρία, χαίρομαι που σε γνωρίζω!
      Κοινωνικοί η μη, όλοι μπορούμε να φανούμε πολύτιμοι και χρήσιμοι σε διαφορετικά πεδία. Αυτό απαιτεί κατανόηση και σεβασμό κι από τις δύο πλευρές. Δεν είναι ευλογία να είσαι ένα από τα δύο, είναι ευλογία αυτό που είσαι, να ξέρεις να το χρησιμοποιείς δημιουργικά. Να είμαστε οι εαυτοί μας χωρίς φόβο!

      p.s. Δε βρίσκω κακό να είναι snob κανείς, αρκεί να είναι snob απέναντι στα κατάλληλα πρόσωπα! ;)

      Καλό Σαβ/κο!

      Διαγραφή
  3. Εγώ θα πω για μια ακόμη φορά πως με συγκλονίζει, όχι τόσο ο τρόπος σκέψης σου, αλλά η μοναδική ικανότητα να αποτυπώνεις τόσο γλαφυρά τόσο αφηρημένες έννοιες! Και αν το να απολαμβάνεις την μοναχικοτητα χωρίς να νιώθεις μοναξια είναι απαραίτητο συστατικό των ήσυχων παιδιών, τότε ειμαι μάλλον ένα απο αυτά αν και ποτέ δεν το είχα αντιληφθεί ως τώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάχη μου με κάνεις να κοκκινίζω, δε θυμάμαι αν στο ξανά είπα!
      Μ’ αρέσει η παρατήρηση που έκανες: οι αφηρημένες έννοιες γίνονται συγκεκριμένες. Έχω μια συνήθεια (επαγγελματική διαστροφή), να τραβάω γραμμές από σημείο σε σημείο. Μπορεί αυτά τα σημεία να μοιάζουν ασύνδετα μεταξύ τους, όμως για ‘μένα έχει νόημα να δούμε πως θα μπορούσαν να ενωθούν. Ποια να ‘ναι άραγε η ευθεία που θα τα διαπεράσει?

      Καλή συνέχεια! : )

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα κοπέλα μου, πολύ χαίρομαι που ανακάλυψα ένα τόσο όμορφο blog σε μία τόσο ωραία ανάρτηση!
    Έχεις απόλυτο δίκιο και συμφωνώ μαζί σου σε όλα όσα λες... Οι γονείς γίνονται μερικές φορές πολύ καταπιεστικοί απέναντι στα παιδιά τους και ο κόσμος πάντοτε θα "λέει"... Η κακεντρέχεια πάντα θα βρίσκει αφορμές και αιτίες! Φοβερό αυτό. Αλλά δυστυχώς ισχύει, οπότε κι εμείς πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη δίνουμε πατήματα αλλά μόνο στον βαθμό που δεν χάνουμε τον εαυτό μας. Γιατί αν είναι να προσποιούμαστε ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε, εγώ ευχαριστώ, δεν θα πάρω!
    Θα σου έρχομαι...
    Υ.Γ Με συγκίνησε η Αγνή με την κίνησή της με το τριαντάφυλλο! Σε κατάλαβε... Και οι φωτογραφίες σου, πολύ όμορφες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα!!! Πόσο χαίρομαι για τα ευγενικά σου λόγια!
      Να δεις εμένα πόσο με συγκίνησε η Αγνή. Το λιγότερο που είχα να κάνω γι’ αυτή της την πράξη, ήταν αυτό το αφιέρωμα και η απαθανάτιση του δώρου της!
      Μερικές φορές διασκεδάζω να δίνω “πατήματα” στους κακεντρεχείς. Γελάω όταν νομίζουν ότι άθελά μου έδωσα βούτυρο στο ψωμί τους! Χιχι! Ούτως ή άλλως και να θέλουν να το διαδώσουν, ποιος σοβαρός άνθρωπος θα τους δώσει σημασία? Κρατώ όμως πάντα αυτό που λες: «… μόνο στον βαθμό που δεν χάνουμε τον εαυτό μας»!

      p.s. Να μου έρχεσαι… <3

      Διαγραφή
  5. Δεν ξέρω αν οι χαρακτήρες που αποτυπώνεις πιο πάνω είναι πραγματικοί ή γεννήθηκαν "ποιητική αδεία"... αυτό που εγώ έχω να πω πως αν και ανοικτός χαρακτήρας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δημοσιοποιώ τα πάντα ποτέ δεν έκανα δεύτερες σκέψεις γι αυτούς που δεν μου μοιάζουν. Σέβομαι την μοναδικότητα κάθε ανθρώπου και απλά του αφήνω χώρο αν θέλει να με προσεγγίσει εκείνος. Τώρα που εγώ θέλω να κάνω κάδρα τις φωτογραφίες σου με τα τριαντάφυλλα τι κάνω οεο??? Φιλιά αγαπημένη μου διαδικτυακή φίλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Χριστινάκι!

      Οι ιστορίες μου είναι πάντα αληθινές με έμφαση στην ουσία του νοήματός τους. Αλλάζω τα ονόματα μόνο, για ευνόητους λόγους.
      Τονίζεις το σημαντικότερο σημείο... 'Σεβασμός της Προσωπικότητας'. Είναι χαρά για 'μένα που περιβάλλομαι από κοινωνικούς ανθρώπους καλής πάστας! Νιώθω να προστατεύομαι από "μαξιλαράκια ασφαλείας"... έχει αποδειχθεί στο παρελθόν μου, πως για να είναι λειτουργική μια παρέα/μια ομάδα/μία σχέση, δε θα πρέπει να ξεπερνάει σε αριθμό, τον έναν εσωστρεφή.

      p.s. Καλά βρε παιδί μου πως συναντώνται έτσι τα πνεύματά μας; Σκεφτόμουν να εκτυπώσω κι εγώ μια εξάδα από τα τριαντάφυλλα για το υπνοδωμάτιό μου. Για μεγαλύτερα μεγέθη από αυτά που διατίθενται εδώ, στείλε μου "εσωτερικό" να το κανονίσουμε. ;)

      Διαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 36
    7
  • 80
    12
  • 52
    3
  • 51
    0
  • 46
    0
  • 48
    4