Οικογενιακές στιγμές στην εξοχή

by - 2:07 μ.μ.

Να δεις, πως το έλεγε εκείνο το γνωμικό η Κατερίνα Γώγου… α ναι! «Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά και όχι για να επιστρέφουμε σ’ αυτές». Με την ίδια ακριβώς οπτική, επισκέπτομαι 2-3 φορές τον χρόνο την ιδιαίτερη πατρίδα μου. Δεν αποτελεί για ‘μένα τόπος επιστροφής -με επιθυμίες ενσωμάτωσης-, αλλά βάση ησυχαστηρίου με ανάγκες “επαναφόρτισης”.
Εφόσον τα αδέρφια μου κι εγώ ζούμε σε διαφορετικές πόλεις ο καθένας, το σπίτι της μαμάς στη γενέτειρά μας, αποτελεί σημείο συνάντησης όλης της οικογένειας. Η μαμά ζει λίγο έξω από μια μικρή πόλη και πολύ κοντά σε δυο όμορφες λίμνες. Αυτό συνεπάγεται με μια αβάσταχτη νυχτερινή ησυχία στη γειτονιά, η οποία σε αναγκάζει να αναζητάς έστω τον ήχο της καρδιάς σου ή μια απόδειξη πως δε βρίσκεσαι σε κενό αέρος!


Πριν βραδιάσει όμως, ο πίσω κήπος -που με μεράκι καλλιεργήθηκε από τα χέρια της μαμάς-, φέρνει στο τραπέζι φρέσκα λαχανικά και στη βεράντα ολοήμερη δροσιά. Παράλληλα προσφέρεται ως χώρος για τα Κυριακάτικα μπάρμπεκιου! Η εσωτερική διακόσμηση από την άλλη, έχει δεχτεί τέτοιες αλλαγές με το πέρασμα του χρόνου, που σχεδόν τίποτα δε θυμίζει το σπίτι όπου έζησα κάποτε. Διατηρείται ζωντανό, εξελίξιμο, κρατά τις αναμνήσεις, χωρίς τα “αναμνηστικά” κι αυτό μόνο αισιόδοξα μπορεί να μεταφραστεί. Εξάλλου με την αναδιαμόρφωση χάθηκαν οι “τίτλοι ιδιοκτησίας υπνοδωματίων” κι έτσι έχουμε κάνει μια μικρή τράμπα με τον αδερφό μου. Πήρα το ανατολικό. Ok! ολόκληρη η αλήθεια: δε δυσκολεύεσαι και πολύ να πασάρεις το μεγάλο δωμάτιο, με “πράσινη” θέα, wi-fi και μια παιδική κούνια στον οικογενειάρχη αδερφό σου. Το παραδέχομαι, μόνη μου διεκδικούσα το μικρό δωμάτιο. Είναι απομονωμένο, χωρίς πολλά προνόμια, όμως με ηρεμεί και με ξεκουράζει. Ξαπλώνω στο αφράτο κρεβάτι με τα μοσχοβολιστά σεντόνια, ακούω τη μουσική μου κοιτάζοντας το ταβάνι και βρίσκω εκεί “αφημένες”, μόνο πρόσφατες σκέψεις. Καμία σκέψη έφηβου κοριτσιού δε “πέφτει πάνω” μου!

Ταυτόχρονα στη πόλη, ο κόσμος πηγαινοέρχεται. Πολλές φορές με χαιρετούν “άγνωστοι” που φαίνεται να με ξέρουν καλά. Αυτό συμβαίνει όταν έχεις μνήμη ασθενική, όταν δε συγκρατείς πρόσωπα, ονόματα και καταστάσεις. Μετά, απευθύνεσαι σε άλλους ντόπιους και μέσω περιγραφών αναζητάς τη ταυτότητα του μυστηριώδους περαστικού! Ίσως στις μικρές κοινωνίες να μη χρειάζεται τίποτα επιπλέον για να χαρακτηριστείς snob, όμως ακόμα κι έτσι, δε θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου… θα ήταν μάταιο. Αν ένας κακεντρεχής είναι αποφασισμένος να σου προσάψει κάτι, θα το κάνει έτσι κι αλλιώς. Μη ρωτάς λοιπόν, γιατί δεν έχει γρύλους το Wayward Pines!





Μια τυχαία λήψη, μπορεί να δώσει έμπνευση για μια όχι τόσο τυχαία αλλαγή! Δείτε εδώ το ανανεωμένο blog (περί βιβλίων και όχι μόνο) της αδερφής μου, Νατάσσας.
Ωστόσο, δε ξεχνώ ποτέ πρόσωπα καλοσυνάτα, αγνά κι ευγενικά. Πρόσωπα που αληθινά ενδιαφέρονται να μάθουν τι κάνω, αν είμαι καλά, αν ζω καλά! Χωρίς ίχνος αδιακρισίας, χωρίς να τους υποκινεί η περιέργεια. Πώς να ξεχάσεις τον δάσκαλο της 4ης Δημοτικού; Τον μοναδικό δάσκαλο που αγαπούσε ισότιμα κι ειλικρινά τα παιδιά. Απαλλαγμένος από ανάγκες αυτοπροβολής, επιδείξεις εξουσίας, και δασκαλίστικες υποδείξεις τάχα ηθικής συμπεριφοράς. Πώς να μη συγκινηθώ όταν ρωτά για ‘μένα μ’ εκείνη τη πατρική έγνοια και πως η έκδηλη χαρά κι η ικανοποίησή του… η εξομολόγηση πως μου είχε αδυναμία, να μη μ’ αιφνιδιάσουν ευχάριστα; Μια τέτοια συνάντηση, μπορεί να με γεμίσει ολοκληρωτικά. Μπορεί να μιλήσει απευθείας στη καρδιά μου. Όταν εισπράττεις “θετικό νεύμα” από θετικούς ανθρώπους, ξέρεις πως βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο!

Πάνε δυόμιση χρόνια τώρα, που στην οικογένεια προστέθηκε ένα επιπλέον ζευγάρι μάτια… ένα νέο μέλος. Το ομορφότερο μέλος, το πιο χαριτωμένο και το πιο ακούραστο! Η ανιψιά μου που ποτέ δε παύει να θέλει να παίξουμε. Να την κυνηγάω, μετά να με κυνηγάει, να κυνηγάμε μαζί την άλλη θεία, ώσπου ερείπιο να ξεραθώ στον καναπέ. Εκείνη τότε θα με τραβήξει από το χέρι και θα μου πει: «Έλα σήκω θεία Νατάσσα»… γιατί πολύ απλά δεν έχει σημασία ποια θεία είμαι, αρκεί να παίξουμε! Ποιος μπορεί να χαλάσει χατίρι όμως στο “κορίτσι αφάνα”; Έτσι θα καταλήξουμε να τρώμε παγωτό πλάι στο ποτάμι με τις πάπιες και να κάνουμε γκριμάτσες ψαριού σε κάθε πάγωμα του εγκεφάλου! Θα τύχει να κοιμηθεί στα πόδια μου ενώ βλέπουμε κινούμενα σχέδια στη tv και πριν με αποχωριστεί ξανά, θα πει σωστά το όνομά μου, δίνοντάς μου μια σφιχτή αγκαλιά.

Στη πραγματικότητα, δε την άφησα να συγκεντρωθεί στη πρωινή της yoga. Ούτως ή άλλως, εξειδικεύεται στη yoga γέλιου!
Μια χειμωνιάτικη υπόσχεση, εκπληρώθηκε αυτό το καλοκαίρι. Η φωτογράφηση της αδερφής μου δίπλα στη λίμνη ήταν στα σχέδια μου, όχι όμως και στα δικά της! Την παρέσυρα ως εκεί χωρίς να γνωρίζει τι σκοπούς είχα. Όταν βρίσκομαι μαζί της, δεν υπάρχει λόγος να στέκομαι εγώ μπροστά απ’ τον φακό, ούτε και γίνεται ο φακός να μείνει ανενεργός! Με την αδερφή μου έχω ένα ιδιαίτερο δέσιμο κι ακριβώς επειδή δε βλεπόμαστε συχνά, το λιγότερο που έχω να κάνω είναι να αιχμαλωτίσω το πρόσωπό της μέσα στις αξέχαστες στιγμές μας!

Κάποια νύχτα αργά, μετά από την έξοδό της, εκείνη τρύπωσε στο δωμάτιο μου. Ήταν ανυπέρθετη ανάγκη να συζητήσει μαζί μου τις τελευταίες εξελίξεις της προσωπικής της ζωής. Πίσω απ’ τη κλειστή πόρτα, δυο κορίτσια μοιράζονται τα μυστικά τους. Τα προσεκτικά τους γέλια,ακούγονται μόνο ανάμεσα στα γυάλινα μπουκαλάκια αρωμάτων!

Summer Girl’ – Family Of The Year














Κάπως έτσι, όλα τα ωραία τελειώνουν. Έρχεται η στιγμή να πακετάρεις για τον δρόμο της επιστροφής. Πόσο άσχημα μπορεί να είναι όμως, όταν σε καλεί κοντά της η δική σου ζωή;


You May Also Like

8 σχόλια

  1. Υπέροχες φωτό που μετέδωσαν πολύ καλά την τρυφερή σας σχέση... τυχερές που μαζί γεμίσατε τις μπαταρίες σας!
    Καλό φθινόπωρο Ζέτα μου!

    ΑΦιλιά δροσερά και χαμογελαστά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νιώθω τυχερή ναι… είναι τύχη να έχεις κοντά σου ανθρώπους που θέτουν ψηλά τον πήχη των σχέσεων!
      Καλό μας φθινόπωρο Στεφανία μου!

      Διαγραφή
  2. Γεια σου θεία Ζέτα! :))
    Όμορφα γέμισες τις μπαταρίες σου. Μέσα από τις φωτογραφίες σου μετέφερες υπέροχα τη γαλήνη της εξοχής. Την οποία δεν έχω στερηθεί παρά μόνο τα χρόνια που σπούδαζα στην Αθήνα.
    Μου θύμισες τα χρόνια με τα δικά μου ανίψια ( από την αδερφή...τώρα είναι παλικάρια 27 και 24 χρόνων!)
    Φιλιά πολλά και καλά να περνάς! ☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ουάου! Δε μπορώ να φανταστώ τη Νένα μου 20+… ούτε καν 10! Θα μου πεις ούτε τον εαυτό μου δε μπορώ να φανταστώ σε 10 χρόνια από τώρα… χαχα!
      Είμαστε οι θείοι όμως, “δέσμιοι” του “καλού παραδείγματος”. Οι γονείς δικαιούνται να κάνουν μερικά λάθη. Όλο και κάτι θα τους ξεφύγει μέσα στη καθημερινότητα. Εμείς όμως, που τα συναντάμε μια στο τόσο, δεν έχουμε δικαιολογίες. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

      Τα φιλάκια μου Αριστέα!

      Διαγραφή
  3. Βρε Ζέτα... τι ΥΠΕΡΟΧΕΣ φωτογραφίες και τι υπέροχο κείμενο. Ένα κείμενο που στο μυαλό σου γεννάει και άλλες εικόνες πέρα από αυτές που το συνοδεύουν. Νάσαι καλά κορίτσι μου, μου έφτιαξες το κέφι... Φιλάκια και καλό ΣΚ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ’ ευχαριστώ πολύ Χριστίνα μου για τα γλυκά σου λόγια… έχουν ιδιαίτερη σημασία για ‘μένα! Χαίρομαι που αυτή η ανάρτηση δημιουργεί τόσο ευχάριστα συναισθήματα!

      Καλή εβδομάδα και φιλάκια πολλά!!!

      Διαγραφή
  4. Κι έλεγα να κάνω να μη κάνω αδερφάκι στην Αλεξάνδρα ..... μ' έπεισες ... τρελά όμως !!!!
    καλή επιστροφή
    ΧΧΧ
    ΠΟΛΛΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναιιι! Νομίζω πως η Αλεξάνδρα είναι στη κατάλληλη ηλικία να αποκτήσει ένα αδερφάκι! Θα 'ναι υπέροχα!
      Πολλά φιλάκια!

      Διαγραφή

Με την δημοσίευση του σχολίου σας, βεβαιωθείτε ότι εμφανίζεται το ακόλουθο μήνυμα: «Το σχόλιό σας θα είναι ορατό μετά την έγκριση». Αν αυτό το μήνυμα δεν εμφανιστεί, ξαναπροσπαθήστε.

  • 64
    0
  • 22
    2
  • 57
    0
  • 60
    4
  • 53
    4
  • 36
    0